kedi gölgesi

o zamanlar hayat böyle değildi. değişime direnen yalnız ben vardım. bir de ufak kedim... bana ağlamanın çok ayıp olduğunu söylemişlerdi. siyah kedim öldüğünde bile ağlayamadım. tekerleğin altında, otuz santim, zayıf ve ölü kedi kokusu... gözlerinden akan renk kan mıydı, hatırlamıyorum...

çürümüş erik ağacı, dibinde çürümüş kedi ölüleri biriktiriyor. birikmişliklerine bir tane de ben ekliyorum. siyah olanlarının en asil, en kımıltısız, en ölü kedisi...

küçük kedi olmam gerekiyordu, ama...

"evvel zaman içinde kalbur saman içinde, çok uzak değil yakın bir ülkede, sevimli, uslu, küçücük gözlü küçük kediler yaşarmış. Yemekleri ortak, yatakları birmiş, sevinçleri hepsininmiş. Duman rengi, açık kahverengi küçük kediler yaşarmış.
Yakın ülkenin yanında dönemeci dönerken, rüzgarların sağında ormanların solunda, sesli, hırslı, kocaman gözlü büyük kediler varmış. Sabahları okumakla, akşamları düşünmekle, gündüzleri konuşmakla, geceleri çalışmakla, yorgun gözleri, şişmiş elleri büyük kediler varmış. Siz kardeşler hangi kedileri seversiniz, hangi kediler gibi yaşamak istersiniz, sevimli, uslu, sesli, hırslı, hangi kedilerdensiniz."